mam nadzieje

Kiedy budze sie z tego snu mysle, ze juz nie zasne. Ze nie chce zasnac.
Nie chce .
Chce patrzec na swiat jak teraz, w tym momencie. W tej sekundzie.
I nie potrzebuje do tej chwili niczego. Niczego wznioslego.
Tak bardzo chcialabym zmienic wszystko. Poza tym, ze lezy to poza zasiegiem moich mysli. Za bardzo boje sie tam spojrzec. Moze nie ma po co? A moze tam lezy wyjasnienie. Kiedy sie tak bardzo zagapilam?
Mam szczescie. Uczucie swiezego powietrza najpierw otacza moja reke. Powoli czuje jak ja dotyka. Glaszcze. Czuje za chwile je na twarzy. Zamykam oczy. Teraz powinnam wyjsc z nim na spacer. Ale jak wyjde to sie rozplynie we wszystkim. I nie bedzie juz powietrza tego, ktore mnie obudzilo z rozpaczy(?).
Nie wierze w nic. Nie, wierze. Wierze w ...
Czas juz czas.
To jest teraz.

skomentuj (0)